Diyojen gibi elime fener alıp,sokağa çıkıp avazım çıktığı kadar insanlık diye bağıra bağıra arayacağım ,kaybedilen insanlığı...

Öyle bir zamana geldik ki,dostlar postunu çıkarmış,düşman postunu giymiş.
Babalar evlat katili,analar vahşileşip evlat katili olmuş.
Her gün  izlediğim haberlerde,sudan sebebi geçtim.
İnsanlar neredeyse gözünün üstünde kaşın var kavgasına düşer olmuş.

Ne zaman vicdanlarımıza su kaçırdık.
Ne zamandan beri insanlığı yitirip yan yatıp çamura battık.
Sevdiklerimizi dışarı gönderdiğimizde sürekli telefonla kontrol etme haline geldik.
Sevdiğimiz cevap mı vermedi,anında kaygılar anında korkular başlar oldu.

Toplum olarak kaygı bozukluğu yaşamaya başladık.
İyileri kötülere kurban etmeye başladık.
Müslüman ülkede kardeş kardeşe düşman kesilir oldu.
Sahi canımızın değeri neden bu kadar sudan ucuz olmaya başladı.
Nerde o eski günlerin rahatlığı,güvenirliliği sevgi saygısı.
Eskiden herkes birbirni kollarken şimdi ise insanlar boş mezar kazıp sevdiklerini kurban etmeye başladılar.


Dilerim Allah'ım en kısa zamanda kahbettiğimiz insanlığımız bizlere sizler ve onlara teslim eder.
Korku dolu gün geçirmek yerine,dilimizd e ''Hayat Bayram Olsa'' şarkısını söyleye söyleye günü bitiririz.

Rabbim iyi insanları iyi insanlar ile karşılaştırsın....