Kaybedince anlarız sevdiklerimizin değerini.. Peki bu neden böyledir? İnsanlar yaşarken neden birbirinin kıymetini bilmez? Neden sürekli birbirlerinin arkasından iş çevirirler? Neden diye sorulacak o kadar çok soru var ki bu konu hakkında. Ama doğru düzgün hiç birinin neredeyse cevabı yok.

Kaybetmenin en acı şekli ölümdür. Ama insanları bazen yaşarken de yüreğimizde öldürür ve kaybetmiş oluruz. Tam tersi onların da bizleri kaybetme ihtimali var. Bize iyi gelen şeylerin kıymetini pek o anlarda bilemiyoruz ne yazık ki. Sonrasında dank ediyor insanın beynine. Ben neden böyle yapıp da bunu kaybettim diyoruz. Bir insan veya bir şans.. Hiç farketmez. Değerini anlamak için illa kaybetmek gerek işte.

Ölüme çare yok ne yazık ki. O kaybettiğiniz insan öldüğünde onun gönlünü bir daha alma şansınız yok çünkü. Helalleşme şansınız da yok. Bu yüzden geç kalmamak gerek. Daha yaşarken, daha yol çok yakınken, kıymet bilmek ve helalleşmek gerek. Hayat kısa geç kalmamak lazım...