Ne zaman derin bir acı hissetsem, ağlamaya başlasam hep şunu düşünürüm: Allahım ben bu kadar kötü ne yaptım da bana bu derdi verdin? Aslında olay o değilmiş meğer! Allah kimseye kaldıramayacağı acıyı vermezmiş.

Yalnız bir ah aldın mı kendi kuyunu kendin kazarsın işte. Yaptığın hiç bir şey yanına kalmaz. Her kötülüğün elbet bir bedeli vardır. Kişinin yaptığı her iyilik kendi yararına, her kötülük de kendi zararınadır. Allah bize derdi verdiğinde, onunla birlikte o derde dayanacak sabrı da veriyor. Ama sorun şu! Biz bunların farkında oluyor muyuz, yoksa Allah’a isyana mı kalkışıyoruz. Derdi verenin dermanı da vereceğini bilerek O’na sığınırsak o derdin üstesinden elbet geliriz.

Oysa bazı insanlar görüyorum. Allahım neden ben? Allahım yine beni mi seçtin? Gönder Allahım daha başka dert yok mu? Sürekli bu cümleler ağızlarında insanların. Belki bizler de yapıyoruzdur farkında olmadan bazen. İşte tüm bunları yapmak Allah’a isyan etmek değil de nedir?

Şunu akıllardan çıkarmamak lazım. Her derdimizin, her acımızın yükünü kaldıracak gücümüz var bizim. Herkes mi üstüne geliyor, tüm insanlar mı sana kötülük yapıyor, sığınacak bir Allah’ın var. O yolu kaybetmediğimiz sürece bu dünyada kazanamsak bile öbür dünyada kazanırız inşallah..