Vedalardan oldum olası nefret etmişimdir. Kim sever ki zaten? Ama maalesef şu bir gerçek ki her merhaba bir elvadadır aslında. Her gülüş bir ağlayışa, her sevgi bir hasrete, her aşk bir gözyaşına gebedir. Hayatta olumlu ya da olumsuz şeyler nereden baktığına göre değişse de sonlar hep içimizi yakar.

En zor ayrılıklardan biridir sevgiliden, eşten ayrılmak. Her ayrılığın da bir sebebi vardır elbet. Gidenin de geride kalanın da canı yanar. Peki sizce hangisi en az hasarla atlatır olayı? Bana kalırsa en az hasar alan gidendir. Neden derseniz, çünkü kalanın bir şeyden haberi yok aynı duyguları yaşamaya devam eder. Ama giden çok tan kafasında bitirmiştir olayı. Yine de her iki taraf için de kolay değildir ayrılık.

Her gidişin, her kalışın bir öyküsü vardır. Terkeden, bırakıp giden herkesin öyküsü aynı mıdır? Hayır değildir! Peki bir kişi terkedip gitti diye geriye kalan herkese de o gözle bakılır mı? Hayır, bakılmaz. En azından geçmişini sorun. Belki gitmesi her iki taraf için de iyi olacaktır. Kalmak da bazen acı verebilir insanlara. Doğru karar vermek gerek bu yüzden. Gidersen mi iyi olacak kalmaya devam edersen mi?

Sebep ne olursa olsun, zor olur ayrılıklar ve veda etmeler. Sevda acıya dönüşür. Sevdiğin yarin sende yara kalır. O yaralar da kolay kolay kapanmayı bilmez. Tam geçti derken bir bakmışsın ki izi hala aynı yerde duruyor. Sevdalar ayrılıklara dahil mi bilmiyorum ama kalana mı daha zor gidene mi bu konu tartışmaya çok açık...