Koronavirüsü hayatımıza gireli bir yılı aştı. Şöyle bir hatırlarsak; kısmi kapanma, tam kapanma, normalleşme, kısmi kapanma ve tam kapanma, normalleşme şeklinde geçti bu süre.

Hayata adapte olamadık, yaşamdan tat alamadık. Şimdi yeniden normalleşme sürecine girdik ki tam zamanında geldi bu yoksa toplum olarak ağır bir depresyona gark olacaktık. Üç günlük normalleşme sürecinde zaten psikolojilerin yerinde olmadığına şahit olduk. Uzun bir aradan kafelerde bir araya gelen insanların iletişim kurma becerilerinin zayıfladı. Normalleşme üzerine yapılan eleştirilerden biri de akşam sokağa çıkma yasağının erken olması oldu. Vatandaş haklı da. Bir akşam eşiyle dostuyla dışarıya çıkıp bir şeyler içip sohbet etmek, eğlenmek istiyor. Ama şimdilik bu mümkün değil. Bir tarafta altüst olan psikolojiler bir tarafta beklentilere karşılık veremeyen normalleşme. İki arada bir derede kaldık. Ataletin zincirlerinden kurtulup normalleşmeye alışmaya çalışıyoruz. Bir ayağa kalkabilsek gerisi gelecek.